|
Οι αρχαιολογικές ανασκαφές ανέδειξαν ότι η Καλαυρία κατοικήθηκε ανά διαστήματα απο το 1200 Π.Χ.. Οι άνθρωποι εδώ φαίνεται οτι ζούσαν αρκετά ήρεμες στιγμές κάτω απο την σκιά της γνωστής Αρχαίας Τροιζήνας στην ηπειρωτική χώρα. Η Τροιζήνα είχε αναπτύξει πολύ σημαντική θέση στην κοινωνία. Μια ναυτιλιακή, θρησκευτική και πολιτική ομοσπονδία, αποκαλούμενη Αμφικτονία, καθιερώθηκε εδώ στα 600 Π.Χ.. Τα πρώτα 7 μέλη ήταν η Αθήνα,η Αίγινα, η Επίδαυρος, η Ερμιόνη, το Ναύπλιο, και η Ορχομενός. Η αποστολή του κάθε μέλους ήταν να υπερασπίζεται την ανεξαρτησία των μελών ενάντια στην επιταχυνόμενη πρόοδο της Αργολίδας στην Πελοπόννησο. Η ομοσπονδία είχε την επίσημη έδρα της στην ιερή περιοχή της Καλαυρίας όπου και χτίστηκε ο ναός του Ποσειδώνα. Ο Ποσειδώνας ήταν ο Θεός της θάλασσας και προστάτης του νησιού. Η αρχαία πόλη της Καλαυρίας χτίστηκε στο Όρος του Προφήτη Ηλία με την καταπληκτική θέα πέρα από τον κόλπο της Βαγιωνιάς. Η Καλαυρία είχε περίπου 4000 κατοίκους και αυτοσυντηρούνταν απο την αλιεία και το εμπόριο. Κατά το 273 Π.Χ. το ηφαίστειο των Μεθάνων είχε την τελευταία έκρηξή του που κατέστρεψε ολόκληρη την πόλη. Το έτος 1460 οι Οθωμανοί εισέβαλαν στην Πελοπόννησο υποχρεώνοντας τον πληθυσμό να καταφύγει στα γύρω νησιά. Κατόπιν, το μικρό νησί Σφαιρία, η σημερινή πόλη του Πόρου, απόκτησε τους πρώτους κατοίκους του. Μετά το 1540 το νησί εισβάλει άλλο ένα κύμα προσφύγων οι περισσότεροι Αρβανίτες, ορθόδοξοι Αλβανοί. Στην αρχή έχτισαν τα σπίτια τους επάνω στο βουνό όσο το δυνατόν πιό μακριά από την ακτή προκειμένου να προστατευθούν από τους πειρατές. Τα σπίτια έγιναν όλο και περισσότερα και κατά τη διάρκεια του χρόνου διαμορφώθηκε η πόλη του Πόρου. Μετά το 1821, και την ελληνική επανάσταση οι κάτοικοι άρχισαν να χτίζουν τις κατοικίες τους πιό κοντά στην ακτή. Το ελληνικό ναυτικό είχε τη βάση του εδώ και το προσωπικό με τις οικογένειες χρειάστηκε σπίτια. Ακόμη και σήμερα κατά το μήκος της ακτήςδιακρίνονται μεγάλα σπίτια είναι, ενώ τα σπίτια στο λόφο είναι πολύ μικρότερα και απλοϊκά.
Στις 25 Μαρτίου 1821, η ελληνική επανάσταση έδωσε πίσω στους Έλληνες τα εδάφη τους μετά από 400 έτη οθωμανικής κατοχής. Το μεγαλύτερο μέρος της επανάστασης χρηματοδοτήθηκε από τους απίστευτα πλούσιους πλοιοκτήτες από την Ύδρα και τις Σπέτσες οι οποίοι χρησιμοποίησαν τα πλοία τους κατά την επανάσταση. Ήλπιζαν στη βοήθεια των Ρώσων αλλά δυστυχώς δεν υπήρξε καμμία βοήθεια και ο πόλεμος συνεχίστηκε εως το τέλος του 1827. Η απελευθέρωση ήταν πλέον γεγονός. Στο μεταξύ οι πλοιοκτήτες είχαν κυρήξει πτώχευση και τα πλοία τους είχαν καταστραφεί. Η επισκευή τους ήταν αδύνατη χωρίς οικονομικούς πόρους. Περίμεναν μετά τον πόλεμο την βοήθεια της κυβέρνησης και πίστεψαν ότι ο ρόλος τους στις αποφάσεις του νεοσύστατου κράτους θα ήταν καθοριστικός. Ο Καποδίστριας αγνόησε παντελώς όλα τα αιτήματα τους και αποφάσισε ότι δεν είχαν τίποτα πια να προσφέρούν στην οργάνωση του νέου κράτους. Αυτό εξόργισε τους πλοιοκτήτες, στους οποίους η Ελλάδα όφειλε την ανεξαρτησία της. Ο Καποδίστριας αποφασίζει τελικά, μετά από πολλές συνεδριάσεις και επιχειρήματα, να τους διαθέσει μια αποζημίωση. Δυστυχώς μόνο το ένα όγδοο του συνολικού υποσχόμενου ποσού τους δόθηκε τελικά. Οι αριστοκράτες, ειδικά αυτοί από την Ύδρα, νιώθοντας προδωμένοι, εξαπατημένοι και ταπεινωμένοι με την συμπεριφορά αυτή αποφάσισαν να μην δίνουν αναφορά για την κυκλοφορία των πλοίων τους στον Καποδίστρια και αυτοκυρήχτηκαν ανεξάρτητοι μέχρι το 1829. Η επιχείρηση αυτή άρχισε να εξαπλώνεται στη χώρα και ο Καποδίστριας άρχισε να ανυσηχεί για έναν εμφύλιο πόλεμο. Αποφάσισε να τους επιτεθεί προτού προλάβουν εκείνοι και με τη βοήθεια των Ρώσων προγραμμάτισε να εμποδίσει την διέλευση στα λιμάνια και να κατάσχει τα πλοία τους. Το σχέδιο όμως διέρρευσε και οι κάτοικοι της Ύδρας υπό τις εντολές του ναυάρχου Μιαούλη πίεσαν την ελληνική κυβέρνηση στην ναυτική βάση του Πόρου και πέτυχαν να πάρουν πίσω τα περισσότερα ελληνικά πλοία. Δεκαεπτά ημέρες, πάλευε ενάντια στο ελληνικό ναυτικό. Μετά από αυτό το τραγικό γεγονός ο Καποδίστριας έγινε τόσο μισητός που δολοφονήθηκε τελικά στο Ναύπλιο το 1833.
|
